De Bentley Boys bestond uit een stel rijke Britse playboys in de jaren 20 die een passie deelden voor goede champagne, paardenweddenschappen en vooral de op dat moment ontluikende autosport. Hun feestjes – in Hotel Savoy of in hun flats in Mayfair – waren bijna net zo beroemd als hun race-prestaties. Op een dag kwamen hun liefhebberijen samen toen de mannen een van hun versleten Bentleys meenamen naar de festiviteiten in het Savoy. Onder hun gelederen bevonden zich artsen, straaljagerpiloten en andere bemiddelde mannen. Velen waren onderscheiden voor hun strijd in de Eerste Wereldoorlog. Zoals autohistoricus Doug Nye het memorabel verwoordde: "Hun leven was hard. Ze raceten hard. En voor één of twee van hen kwam de dood hard."

Om een volledig beeld te krijgen van hun karakter volstaat het om de korte biografieën te lezen die nog steeds op de website van Bentley staan. “Als kapitein-luitenant ter zee in de Britse Royal Navy overleefde hij twee torpedo-aanvallen”, staat er in die van Glen Kidston. “Hij was de enige overlevende van een crash van een burgervliegtuig op een vlucht van Croydon naar Amsterdam, waarbij hij het brandende wrak twee keer opnieuw betrad in een dappere poging om anderen te redden.” Een van de andere Bentley Boys, John Duff, was een oorlogsheld, Olympisch trainer in de schermsport en Gary Cooper's stuntman voor zwaardgevechten in Hollywood.

Samen hielpen de Boys de snelle opkomst van hun naamgenoot naar de top van hun sport. W.O. Bentley begon in 1919 met het maken en verkopen van auto's. Slechts vijf jaar later won Bentley de hoofdprijs in de tweede editie van de prestigieuze race van Le Mans, nadat hij door Duff was overgehaald om deel te nemen. De auto's van Bentley waren stoer, snel en (net zo belangrijk voor een stel oorlogsveteranen) Brits. Tegen het einde van de jaren 20 zou Bentley continentale rivalen als Alfa, Bugatti en Mercedes verslaan door vier opeenvolgende Le Mans-titels te winnen – elke winnende auto werd bestuurd door leden van de Bentley Boys.

Buiten de racebaan had Bentley het echter moeilijk en in 1925 verkocht W.O. zijn bedrijf aan Woolf Barnato, een Bentley Boy die de erfgenaam was van een fortuin aan diamanten. Gedurende deze periode haalde een ander lid van de Bentley Boys, de onstuimige voormalige straaljagerpiloot Sir Henry 'Tim' Birkin, het bedrijf over om de Blower te bouwen. W.O, die was aangebleven als de ontwerper van het bedrijf, geloofde dat zijn auto's races zouden winnen door steeds grotere motoren toe te passen – Duff had een 3,5-litermotor bestuurd in Le Mans 1924 en Bentley's winnaar uit 1930 werd aangedreven door een krachtbron van 6,6 liter. Maar Birkin – een onverschrokken coureur en losbandige kerel die beroemd was om zijn potloodsnor en blauw-witte polkadot-sjaal – geloofde dat het een betere aanpak was om de motor op te voeren, in de stijl van de bovengenoemde continentale rivalen.

Tegen de wens van W.O. drongen Birkin en Barnato er bij hem op aan deze theorie te testen. Maar W.O. moest verschillende stappen zetten om dat te bereiken. In 1929 – met het bedrijf op de afgrond van een faillissement – bouwde Bentley vijftig Blowers, met daarin een versie zonder supercharger van de destijds snelste 4,4-litermotor uit de vloot. Ironisch genoeg won een Bentley Speed Six de race, terwijl drie Bentleys met 4,4-litermotor als tweede, derde en vierde eindigden.

Birkin liet zich niet ontmoedigen. Hij vroeg zijn vriend, de erfgename Dorothy Paget, om nóg een team van vijf Blowers te financieren, elk een studie in kracht en schoonheid, die zouden worden opgevoerd. De auto was beroemd om zijn lawaai en had de bijnaam 'Beest' vanwege zijn gewicht. De auto was voorzien van een prominente Britse vlag, het familiewapen van Paget en een vetgedrukt getal op de grille.

Aanvankelijk leek het tij voor Birkin – en Bentley – gekeerd; in 1930 reed een van zijn auto's de snelste rondetijd van de race, 6 minuten en 48 seconden, met een gemiddelde snelheid van 145 km/u. Maar de twee competitie-uitvoeringen die dat jaar meededen aan de race kwamen geen van beide over de eindstreep. Birkin's Blower legde slechts 144 ronden af voordat een van de zuigers kapot ging. (En weer won een andere Bentley de race.) Uiteindelijk bleek de combinatie van de supercharged motor en de tankachtige constructie van de Blower niet de uitkomst in de zoektocht naar een auto die de 24-uursrace van Le Mans kon winnen (hoewel Birkin uiteindelijk wel een Blower naar de tweede plaats stuurde tijdens de Franse Grand Prix van dat jaar).

Daarna weigerde Paget nog een auto te sponsoren, en toen de crisis van de jaren 1930 begon, werd Bentley opnieuw verkocht, dit keer aan Rolls-Royce. De Bentley Boys, als team, volgenden dit voorbeeld. Kidston kwam om bij een vliegtuigongeluk. Duff kwam om door een paardrijongeluk. Birkin vestigde het snelheidsrecord op het beroemde Brooklands-circuit in Engeland, rijdend in een Blower die tot eenzitter was omgebouwd.

Maar de legende van de auto leeft voort, ondanks – of misschien dankzij – het onvermogen om te winnen op Le Mans. Birkins inspanningen hadden iets nobels, en de auto zelf blijft een prachtig kunstwerk, een duidelijk bewijs van ons eeuwige verlangen om gevaarlijk snel te gaan. Niet voor niets koos Ian Fleming voor deze auto voor 007 in zijn vroegste James Bond-romans. En vandaag de dag maakt een van de vijf Blowers met supercharger deel uit van de persoonlijke autocollectie van Ralph. Hij werd in 1988 gekocht en gerestaureerd tot 'as raced' staat. Het is een gewaagd statement op het gebied van vorm en functie dat, net als de Polo Originals-collectie van dit seizoen, dient als een rijke bron van voortdurende designinspiratie. Op die manier blijft de romance tussen mens en snelheid voortduren.