De authentieke en tijdloze wereld van Ralph Lauren
april 2025
RL/Cultuur

Wat The Hamptons voor mij betekenen

Toen ... en nu.
Door Ralph Lauren
Ik denk dat ik een jaar of 25 was toen ik The Hamptons voor het eerst bezocht. Hoewel ik er helemaal geen huis had, reed ik er regelmatig naartoe. Het was er zo mooi. Ik wilde de frisse lucht en wind kunnen voelen, genieten van de eindeloze blauwe luchten, de oceaan en de groene velden, van de rustieke uitstraling en elegantie. Die wereld van paarden en witte hekken, boeren en surfers, kunstenaars en schrijvers is sindsdien een van mijn grote inspiratiebronnen. Ze inspireerden mijn dromen voor de vele verhalen die ik via mijn kleding heb kunnen delen. Het is een plek die zo dierbaar voor me is, dat ik er altijd over kan blijven vertellen. In het begin van de jaren 70, een paar jaar nadat Ricky en ik getrouwd waren, vonden we een huis – een gerenoveerde rode schuur – in Southampton. Vervolgens kochten we een modernistisch huis in de zandduinen van Amagansett, een huis in East Hampton in saltbox-stijl met shingles en uiteindelijk ons plekje op de kliffen van Montauk.
“Waar we ook woonden, mijn zomerse outfit stond altijd in het teken van comfort. In het begin droeg ik zo ongeveer altijd hetzelfde. Alles had een beetje een haveloze uitstraling, zoals mijn afgeknipte chino’s of versleten overhemden met afgeknipte mouwen…”
Waar we ook woonden, mijn zomerse outfit stond altijd in het teken van comfort. In het begin droeg ik zo ongeveer altijd hetzelfde. Alles had een beetje een haveloze uitstraling, zoals mijn afgeknipte chino’s of versleten overhemden met afgeknipte mouwen… Omdat we aan de oceaan leefden, zo dicht bij de natuur, was ik niet echt bezig met de kleding die ik droeg. Minder was meer: waar het om draaide was je huid in de zon en het zoute water te laten baden. Ik droeg hetzelfde oude verweerde kaki legerhemd en een geliefde suède short die ik van een vriend had proberen te ontfutselen toen we naar kamp gingen. Uiteindelijk kreeg ik 'm van hem – en ik draag ’m tot op de dag van vandaag. Leven op blote voeten was waar het allemaal om draaide, maar soms trok ik ook wel een paar oude espadrilles aan die als zomerse slippers aanvoelden. Op andere momenten gaf ik de voorkeur aan de robuustheid van mijn oude Frye-laarzen, versierd met kleine conchos rond de enkel. Op de koelere avonden droeg ik een paar stevige leren sandalen met kabelgebreide crèmekleurige lange sokken tot aan m'n knieën. Toen we – Ricky, de kinderen en ik – bij zonsondergang in onze witte Jeep over het strand reden, droeg zij haar oranje militaire overall en ik dat verweerde kaki legerhemd. En als de avonden frisser werden, trokken we allemaal onze vintage spijkerjassen aan. Ik had een afgeleefde cowboyhoed die zich op de een of andere manier helemaal thuis voelde in dat oceaanlandschap. Voor ons was The Hamptons een ontsnapping: cookouts op het strand, wandelingen in de branding, zwemmen, hardlopen, vroege ochtenden met koffie en pannenkoeken, hamburgers op de grill en in slaap vallen bij het geluid van de golven door onze open ramen... Een rustige plek om eenvoudig te leven. En dat is het altijd gebleven voor mij.