Voor het nieuwste hoofdstuk in de inmiddels meer dan 30 jaar lange steun van het merk aan de LGBTQIA+-community, koos Ralph Lauren ervoor om Pride Month te vieren met 'Celebrating Love Stories', een campagne die een eerbetoon is aan de vele vormen van liefde. In samenwerking met de Britse Vogue wordt een diverse cast van mensen uit de LGBTQIA+-community vertegenwoordigd in de campagne. June Lam, een acteur/model die mede de leiding heeft bij We Exist, kunstenares Ebun Sodipo, dichteres Chloe Filani, fotograaf Robert Taylor en bioloog Tristram Wyatt werden vastgelegd door de in Londen gevestigde fotografe Charlotte Hadden. Charlotte heeft foto's gemaakt voor The New York Times – slechts een enkel voorbeeld uit een hele reeks aan publicaties. Daarnaast heeft ze het project Between gelanceerd, een doorlopende fotoserie met portretten van transjongeren.
Vanuit het appartement van haar vriendin spraken we met Charlotte over het werken met de cast, een artistieke reis die begon met een gedeukte camera die ze van haar oma had gekregen en wat het betekent om de Londense community van transjongeren vast te leggen.
De campagne ziet er fantastisch uit. Hoe vond je het om aan dit project te werken?
Werken met het team bij de Britse Vogue en samenwerken met Ralph Lauren was iets waar ik enorm naar uitkeek. Ralph Lauren is zo'n klassiek merk en voor mijn gevoel sluit mijn fotografie – ik doe vooral portretten – daar goed bij aan. Het was heerlijk om samen te werken met de mensen die we hebben gefotografeerd. Het was echt een geweldige ervaring: heel ontspannen en rustig en iedereen kon het goed met elkaar vinden.
Welk deel van het concept van 'Celebrating Love Stories ' sprak je het meest aan?
Wat mij aantrok, is dat de liefde vanuit allerlei hoeken wordt benaderd. Het draait niet alléén om romantische liefde. Ik denk dat iedereen verschillende fases meemaakt: liefde en vriendschap, liefde in onszelf en daarnaast romantische liefde. Ik was heel benieuwd hoe we dat zouden gaan benaderen.
Hoe heb je die verhalen via je foto's over proberen te brengen?
Nou, ik denk dat in mijn werk altijd een zekere intimiteit doorschijnt. Daarom heb ik voorafgaand aan de shoot niet te veel nagedacht over hoe ik het over wilde brengen. Ik had meer zoiets van: hoe zou ik die persoonlijke connectie vast kunnen leggen? Ik bewoog vooral mee met de cast, keek wat er gebeurde, vooral tussen vrienden en het stel, om te zien hoe ze met elkaar omgingen. [Ik heb] zoveel mogelijk natuurlijk licht gebruikt, zodat het geen intimiderende opstelling werd. Als er zoveel apparatuur bij komt kijken, is het slim om het rustig en relaxed te houden. Dat is ons bij deze shoot goed gelukt.
Hoe was het om met de vijf castleden uit de campagne te werken?
Iemand fotograferen is altijd interessant, omdat er zo'n kwetsbare omgeving ontstaat. Maar om te zien hoezeer ze in hun liefde op hun gemak waren, vooral bij Robert en Tristram, en hoe bereid ze waren om mij daar een inkijkje in te geven, was heel bijzonder. Je kon zien dat June aan het begin behoorlijk nerveus was. Het was fijn om te zien hoe hij zich gaandeweg de shoot steeds meer openstelde en meer zelfvertrouwen kreeg. En Chloe en Ebun... zij waren ontzettend zelfverzekerd – ze hebben al veel shoots gedaan. Het was een eer om hen te mogen fotograferen en hun persoonlijkheden vast te leggen en te zien hoe ze continu met elkaar aan het grappen waren.
Je hebt van zoveel mensen portretten geschoten, van vaak gefotografeerde beroemdheden tot mensen die zelden in zulke mooie portretten worden vastgelegd. Hoe zorg je ervoor dat ze zich voor je openstellen?
Ik ga gewoon in gesprek met ze. Van nature ben ik als persoon volgens mij vrij rustig, dus die rust kopiëren ze soms. Ik creëer een veilige ruimte waarin ze zichzelf kunnen zijn. Het kan namelijk best een intimiderende ervaring zijn. Het is een langzaam proces en ik probeer het zo intiem mogelijk te houden. Ik wil niet dat ze acteren. Als ik plotseling harde muziek op zou zetten, doe ik dat om een ruimte te creëren waarin ze zich op een bepaalde manier moeten gedragen – levendig, bruisend en actief. En dat is prima, maar ik wil ze de kans geven om zelf te kiezen welk deel ze van zichzelf willen laten zien.
Heb je het gevoel dat je als fotograaf een unieke manier hebt om te communiceren met en verbinding te maken met transjongeren?
Met mijn project Between fotografeer ik een heel specifieke leeftijdscategorie – jongeren die op het randje van de puberteit zaten. Dat is een hele lastige leeftijd, zeker als je twijfelt aan je gender. Wat me opvalt als ik deze jongeren fotografeer, is hoe open ze bij me zijn en hoe bereid ze zijn om zich te laten zien. Hoe zelfbewust ze zijn en hoe in tune ze met zichzelf zijn.
Dat zijn elementen van die community die niet goed in beeld worden gebracht. Het zijn de meest zelfbewuste kinderen die ik ooit heb ontmoet. En de meest empathische. Wat ik ervan heb geleerd, is dat ik er ben om vast te leggen wat zij willen dat ik vastleg. Ik ben gewoon aanwezig met een camera. Het heeft niets met mij te maken.
Waarom vind je het belangrijk om de ervaringen van de transgemeenschap vast te leggen?
[Toen ik vijf jaar geleden met het project begon] werkte ik vooral als modefotograaf. Daar haalde ik weinig bevrediging uit. Ik wilde meer doen met mijn werk om die mensen in de community, die maar lastig gehoord werden, een stem te geven. Ik begon een samenwerking met Mermaids, een organisatie die kinderen met gendertwijfels helpt en vanaf daar ging het balletje aan het rollen.
Ik wil je ook graag wat vragen over je persoonlijke reis als artiest. Waardoor ben je in fotografie geïnteresseerd geraakt en waarom?
Mijn oma was nogal een fervent fotografe. En ik was als kind heel creatief. Ik kreeg rond mijn vijftiende een camera van haar en toen raakte ik geïnteresseerd in fotografie. Ik was alleen geïnteresseerd in het maken van foto's van mensen, dus ben ik begonnen met het maken van portretten. Toen het moment kwam dat ik moest kiezen of ik er al dan niet mee verder wilde gaan, adviseerde mijn fotografiedocent me om fotografie te gaan studeren. Dus op die manier werd het een serieuze aangelegenheid voor me.
Welke camera kreeg je van je oma?
Het was een Nikon Nikkormat, een 35mm-camera. Er zat een enorme deuk in de bovenkant, maar hij deed het nog.
Hoe zou je samenvatten wat je met je werk wilt uitdrukken?
Wat ik echt bijzonder vind, is als mensen naar me toe komen nadat ik ze heb gefotografeerd en ze de foto's hebben gezien, en dan zeggen dat ze zichzelf herkennen.
Dat is echt fantastisch.
Dat vind ik heel bijzonder. De meeste mensen houden niet van foto's van zichzelf, dus als je naar een foto van jezelf kunt kijken en het gevoel hebt dat je jezelf ziet en je je daar prettig bij kunt voelen – dat is denk ik wel het hoogst haalbare voor mij. Dat is zo'n mooi compliment. In mijn werk is het een van de lastigste dingen om te bewerkstelligen – en ik zou je niet kunnen zeggen hoe ik het doe.
Heeft een kunstenaar volgens jou enige vorm van verantwoordelijkheid naar de community waarin diegene werkzaam is?
Dat ligt eraan met wie je praat. Als ik met een empathische artiest praat, is het denk ik altijd zinvol. Bovendien is het persoonlijk. Daarom is het volgens mij altijd belangrijk om dat aspect vast te leggen, zelfs voor jezelf als kunstenaar.
Vind je dat terecht of onterecht?
Dat is een lastige. Ik denk dat je als kunstenaar die druk moet voelen. Maar om voor mezelf te spreken, ik wil dat dingen een persoonlijk gevoel uitstralen. Daarom is het voor mij belangrijk en ben ik echt blij dat ik onderdeel van de community ben en mensen mag vastleggen.
Hoe zou je je persoonlijke stijl omschrijven?
Die vraag is mij nog nooit gesteld! Ik vind comfort belangrijk. Mijn stijl is vrij minimalistisch en heeft ook een speels element. Ik hou van klassieke items. Als kind droeg ik veel Polo, veel kleurrijke Polo-shirts, omdat mijn oma er door geobsedeerd was. Misschien moet ik die weer gaan dragen, omdat ze zo tijdloos zijn.
Wat komt er hierna?
Ik wil mijn Between-project voortzetten. Ik zou het heel graag verder ontwikkelen tot een boek en een tentoonstelling. Ik denk dat dat een project is waar ik mijn hele leven mee bezig blijf.
- Met toestemming van Charlotte Hadden
- © Ralph Lauren Corporation
