Hoogvliegers
'The sky is the limit' bij de oudste vliegschool voor watervliegtuigen aan het beroemde Italiaanse ComomeerHet is eind juli, een zonnige middag aan het fabelachtige Comomeer in Italië. Kleine golfjes rollen over het strand, een houten Riva-motorboot tuft over het water en in de stad gonst het nieuws dat ieders favoriete inwoner, George Clooney, gisteren in zijn huis in Laglio is aangekomen. In de verte klinkt een zacht gebrom dat luider wordt naarmate een watervliegtuig de horizon nadert. Het toestel, dat meer dan een ton weegt, glijdt sierlijk naar beneden, plonst in het water en taxiet naar zijn thuishaven, een verweerde hangar met het opschrift: AERO CLUB COMO. Een medewerker grijpt met een roestige haak aan het einde van een lange houten stok een van de steunen onder de vleugel en begeleidt het drijvende vliegtuig naar de aanlegplaats. Een school voorntjes schiet weg.
Bij de Aero Club Como zijn dergelijke vluchten aan de orde van de dag. De hangar en het bijbehorende zonnedek, waar partners gespannen de vliegkunsten van hun wederhelft volgen, bevinden zich aan de voet van het meer, in een klein complex waar ook de Yacht Club Como en de roeivereniging Società Canottieri Lario 'G Sinigaglia' zijn gevestigd. De leden vormen samen een hechte gemeenschap van mensen die genieten van alles wat deze unieke, idyllische plek te bieden heeft. Maar niemand trekt hier meer aandacht dan de piloten van de Aero Club, dankzij de lange vlieghistorie van het meer.
In 1913 kreeg de stad voor het eerst belangstelling voor watervliegtuigen. In dat jaar vond de 'Gran Premio dei Laghi' plaats, een race voor watervliegtuigen die werd gewonnen door tennislegende en ervaren luchtracer Roland Garros. In 1930 opende de Aero Club Como haar deuren als onderkomen voor het groeiende aantal plaatselijke watervliegtuigfanaten. En de club is sindsdien altijd actief geweest, al 91 jaar. Tegenwoordig komen de leden uit de hele wereld, piloten met een brevet die een van de 13 vliegtuigen in bezit van de club kunnen lenen, als ware het een bibliotheekboek. Zo zijn er de Piper PA-18 Super Cub uit 1966, in opvallend geel met aan weerszijden een zwarte bliksemschicht, en een moderne Cessnah Skyhawk, een trouwe metgezel voor piloten in opleiding.
De vicevoorzitter van de club, Cesare Baj, vliegt meestal in de 305A Bird Dog met camouflagekleuren van rond 1950. Dit toestel werd voor het eerst gebruikt door het Amerikaanse leger tijdens de Tweede Wereldoorlog. Geboren en getogen aan het Comomeer, begon hij op 19-jarige leeftijd met vliegen. "Op een dag stapte ik de hangar binnen waar ik altijd voorbijfietste en vroeg: 'Wat doen jullie hier? Hoe werkt een watervliegtuig?'", zo herinnert hij zich. "Ze wilden het me meteen leren. Ik ben begonnen met vliegen en nooit meer gestopt." Nu, op 71-jarige leeftijd, maakt hij nog vrijwel elke dag een uitstapje in de lucht. "Traditionele vliegtuigen brengen je naar de vreselijkste plekken ter wereld: luchthavens. Maar waar water is, vind je de mooiste plekken op aarde", legt hij uit. "We gaan naar Corsica, Sardinië of de Griekse eilanden en als het heel erg warm is, maken we een landing en springen we vanaf de vleugels het water in."
In de hangar hangt een scherpe geur van motorolie en er staan plastic stoelen in een halve cirkel naar het meer gericht voor het prachtige uitzicht. Overal op de betonnen vloer ligt water uit het meer en in het klaslokaal waar nieuwe piloten de basisbeginselen van het besturen van een watervliegtuig leren, hangt een oude foto van de Italiaanse vliegenier Giuseppe Ghislanzoni. Ook erkende vliegtuigpiloten moeten hier een vijfdaagse opleiding volgen voordat ze in de cockpit van een watervliegtuig mogen plaatsnemen. Het besturen van een watervliegtuig kan zelfs voor de meest ervaren piloten een uitdaging zijn vanwege onverwachte winden die over de omliggende Alpen waaien, korte en steeds verschuivende landingsbanen en, niet te vergeten, woelige wateren.
"Dat was echt heel bijzonder", aldus een verkeersvlieger uit Rome, zichtbaar ontroerd na zijn vlucht. "Ik voel me weer een kind." Het Comomeer vanuit de lucht zien geeft inderdaad een gevoel van pure, kinderlijke vreugde. De 170 kilometer lange kustlijn is bezaaid met privépalazzo's en luxe hotels met tennisbanen en azuurblauwe zwembaden die verscholen liggen langs smalle, kronkelende wegen, soms te midden van cipressenbossen. Ze gaan moeiteloos op in de achtergrond van steile bergwanden met toppen die een weids uitzicht bieden op de uitgestrekte hemel.
Het is een gevoel dat alle vliegfanaten goed kennen, ook Francesco Cereda en Gabriele Ermecini, instructeurs bij de club. Behalve dat ze samen 26.700 vlieguren op hun naam hebben, staan ze ook bekend vanwege hun onconventionele lesmethodes, zoals piloten blinddoeken als laatste test aan het einde van hun training. "De langste relatie in mijn leven is die met vliegen, zeg ik altijd. Toen ik begon, noemde ik het een bevlieging, maar ik werd smoorverliefd", aldus Ermecini. "Als ik niet in de buurt van de vliegtuigen, het water en de lucht ben, voel ik me niet compleet. In de lucht ben ik thuis, het is echt een onderdeel van mij."
- Foto's met dank aan Chase Winfrey
