Tijd in de natuur

Dat ontdekte ik toen mijn kinderen daar later op kamp gingen, en ik vond het er net zo fantastisch als in mijn dromen. De torenhoge dennen. De meren en rivieren. De kleine zandweggetjes die door de bossen slingerden. En de mensen, die zichzelf leken te kennen. Die uitstapjes met het gezin brachten ons dichter bij een vorm van natuur die nog ongerept leek te zijn. Het herinnerde me aan het belang van stilte, van jezelf kunnen horen denken. In een kano over een meer peddelen onder een uitgestrekte hemel, eenzame wandelingen maken, onszelf opwarmen bij het haardvuur in een hut – we stapten uit de tijd, herontdekten een bijzonder gevoel van rust en lieten ons meeslepen door de rustieke charme van een eenvoudiger leven, ver weg van alles. Een tijdje dachten we dat we daar misschien een huis zouden kopen – een zoals dat waar ik als kind over fantaseerde. In plaats daarvan kocht ik een Woody.

Tegenwoordig voel ik een bijzonder verlangen naar zulke plekken en de dingen die ze bij me oproepen. Ik denk aan mensen, vooral schrijvers, die schreven over hoe het leven dicht bij de natuur hen inspireerde – mensen als Henry Thoreau, Ernest Hemingway en biologe Rachel Carson. Ik denk aan robuuste kleding van natuurlijke materialen die aansluit bij die bijzondere manier van leven. Ze maken allemaal deel uit van de ziel van een levendig landschap dat de waarden vertegenwoordigt die daar tot bloei komen: hard werken, individualiteit, vrijheid, integriteit en een diep gevoel van verbondenheid.