De authentieke en tijdloze wereld van Ralph Lauren
mei 2026
RL/Cultuur

De meest stijlvolle sportfilm ooit

In The Thomas Crown Affair is Steve McQueen gekleed om te winnen.
Door Michael Hainey
The Thomas Crown Affair, een klassieke heistfilm uit 1968, waarin de hoofdrollen worden gespeeld door Steve McQueen en Faye Dunaway, wordt terecht beschouwd als een van de stijlvolste films ooit. Ralph Lauren heeft zelf meerdere malen gezegd dat hij McQueens stijl in de film altijd heeft bewonderd – de film verscheen een jaar nadat Ralph zijn bedrijf had opgericht, en het heeft hem geïnspireerd in de beginjaren van het merk. “Iedereen wil iemand zijn,” zegt Ralph over de film, “of je nu voorzitter van de raad van bestuur bent of een cowboy; en kleding draagt in grote mate bij aan de toegankelijkheid van die droom.”
Na de film werd McQueen voorgoed gezien als een volwaardig hoofdrolspeler.
De film heeft het publiek om tal van redenen betoverd: de baldadige charme die McQueen uitstraalt als een zakenman die de regels aan zijn laars lapt; Dunaway's memorabele vertolking van een slimme, onafhankelijke vrouw van wie je geen moment je ogen af kunt houden; en de vonken die tussen de twee overspringen, terwijl Dunaway – eropuit om de roofoverval te veredelen – een intens kat-en-muisspel speelt met McQueen, haar verdachte. En dat terwijl ze allebei tot in de puntjes gekleed zijn.
Na de film werd McQueen voorgoed gezien als een volwaardig hoofdrolspeler.
Maar ik zou er nog iets aan willen toevoegen: de film, geregisseerd door Norman Jewison, is meer dan een van de stijlvolste films. Het is ook de stijlvolste sportfilm ooit gemaakt. Natuurlijk, McQueen ziet er geweldig uit in zijn marineblauwe krijtstreepkostuum, of in het driedelige glen plaid kostuum met ijsblauw overhemd dat perfect bij zijn ijsblauwe ogen past. Maar denk er eens over na: als McQueen niet bezig is met het beramen van een bankoverval op klaarlichte dag in Boston, of zijn financiële imperium bestiert als de heerser van het universum, of met koffers vol contant geld naar Zürich vliegt, leidt hij eigenlijk een bijzonder sportief leven: hij speelt polo, bestuurt een zweefvliegtuig, scheurt door de duinen in een buggy en speelt golf – en dat alles terwijl hij er piekfijn uitziet. (Oh, en ja, hij speelt ook nog een potje schaak, voor wie dat als sport beschouwt. En ja, dat moeten we waarschijnlijk wel doen, want Dunaway laat hem tijdens de pot immers flink zweten.)
EEN ATLETISCH LEVEN
Of hij nu op de golfbaan de strijd aanging of zijn zweefvliegtuig door de lucht navigeerde, McQueen liet zich altijd van zijn beste kant zien, net als zijn tegenspeelster Faye Dunaway.
Kijk maar naar de scènes en zijn garderobe: • Terwijl hij zijn zweefvliegtuig bestuurt – begeleid door 'The Windmills of Your Mind', Michel Legrand's weemoedige, zweverige titelsong die de tand des tijds heeft doorstaan – draagt McQueen een marineblauw Baracuta Harrington-jack met een marineblauwe pet en een Persol-zonnebril met Havana-montuur. Nadat hij is geland en uit de kist is gestapt, zien we hem in een chino zonder plooien met verstelbare lipjes in de taille en zadelbruine suède laarzen. • Wanneer hij een middag doorbrengt met Dunaway terwijl ze over het strand scheuren in zijn buggy – en later samen bij een kampvuur zitten – bestaat zijn garderobe uit een zacht perzikkleurig-oranje overhemd, een slanke marineblauwe zwembroek, een klassieke gebroken witte visserstrui met kabelpatroon, (naar zeggen) zijn eigen Belstaff-jack, een marineblauwe honkbalpet en een Persol-zonnebril met een tortoise Havana-montuur. • Als hij in de countryclub probeert een saaie golfpartner af te zetten, houdt hij het bij een strakke look: een lichtgrijze pantalon met subtiel ruit¬motief en verstelbare lipjes in de taille, een hemelsblauw overhemd met lange mouwen – dat wederom matcht met zijn ogen – en bruine Noorse golfschoenen met riempjes door kleine messing gespen.
EEN ATLETISCH LEVEN
Of hij nu op de golfbaan de strijd aanging of zijn zweefvliegtuig door de lucht navigeerde, McQueen liet zich altijd van zijn beste kant zien, net als zijn tegenspeelster Faye Dunaway.
Hoewel McQueens kostuums in de film werden gemaakt door Ron Postal, zijn kleermaker uit Beverly Hills en door Douglas Taylor, de jonge kleermaker die zich vanuit het niets had opgewerkt en in de Swinging Sixties furore had gemaakt in Londen, stond de kleding voor de sportievere scènes voornamelijk onder het oog van Alan Levine, die als kostuumassistent werkte voor Thea Van Runkle, de kostuumontwerpster van de film. Samen creëerden deze kostuumontwerpers een film die, 60 jaar na de première, als een brief uit het verleden op de mat valt en iedereen eraan herinnert dat er niet zoiets bestaat als de 'athleisure look'. Wat wel bestaat, is dit: mensen die sport bedrijven en er tegelijkertijd stijlvol uit willen zien.
Geloof het of niet, maar Richard Burton was aanvankelijk de eerste keuze voor de hoofdrol. Nadat de Welshman bedankte, benaderden regisseur Jewison en de producenten een Schot, Sean Connery, die eveneens afhaakte. Jewison had McQueen op dat moment nog niet eens overwogen; hij zag McQueen meer als een nonchalante stoere kerel, door zijn rollen in The Great Escape en Bullitt, dan als iemand die er goed uit zou zien in een kostuum en een charmante en stijlvolle indruk zou maken. Maar Jewison, die al met McQueen in The Cincinnati Kid had samengewerkt, een van zijn eerdere films, kwam uiteindelijk tot de conclusie dat McQueen – die hard zijn best had gedaan om de rol te krijgen – inderdaad de juiste persoon was voor de rol van Thomas Crown. Dankbaar voor de rol, stortte McQueen zich vol overgave op de voorbereidingen voor de opnames. Hoewel hij in een aantal films al op paarden had gereden, was hij gewend aan westernzadels en voor de poloscènes in Thomas Crown moest hij leren rijden met een Engels zadel. Vervolgens moest hij natuurlijk polo leren spelen, wat hij deed bij Myopia Club in Massachusetts, waar ze een van de oudste polovelden van de Verenigde Staten hebben (daterend uit 1888). Maar ondanks al zijn werk voor de film is het veelzeggend dat McQueen niet de best betaalde acteur was; die eer komt toe aan Dunaway, die net klaar was met de opnames voor Bonnie and Clyde. Hoe dan ook, McQueen heeft achteraf flink verdiend aan de film. Hij werd bovendien beloond met een stijlupgrade en na de film werd hij voorgoed gezien als een volwaardige hoofdrolspeler. Als iemand die een polopony kon berijden, een prachtig driedelig krijtstreep kostuum kon dragen en ook nog eens een buggy door de schuimende branding kon manoeuvreren. Het is de perfecte film, waarin stijl en inhoud samenkomen – én het sportieve leven.

Michael Hainey is de auteur van de memoires After Visiting Friends, een New York Times-bestseller.